ONDERGESCHOVEN KINDJE
Door Yfke van Berckelaer

"Ik hou niet van horrorfilms"
"Heb je er ooit een gezien?"
"Nee, maar je bent echt gek als je zoiets wilt kijken"

Hoe vaak ik dat in Nederland wel niet gehoord heb. Ik heb soms het idee dat horrorfilms het ondergeschoven kindje van de filmwereld zijn, een genre waarvan mensen denken dat het enkel iets is voor psychopaten en dat het de kern is van al het kwaad in de wereld. Ik kan me voorstellen dat iemand het niet leuk vindt om bang gemaakt te worden en dat horror ze daarom afschrikt. Ik ben zelf ook een watje, veel films durf ik maar met één oog open te kijken, met torture-porn moet je al helemaal niet bij mij aankomen en ik hoef maar een achtbaan te zien en ik sla angstkreten uit.

Toch stond ik zelf opeens een horror gerelateerde film te maken en met emmers bloed te gooien en kan niet anders zeggen dat het de meest geweldige tijd ooit was. Een genre wat ik eerst doodeng vond (en stiekem nog steeds een beetje) ben ik vanaf toen heel erg gaan waarderen en ben ik, als maker en liefhebber, juist gaan opzoeken. Wat bleek, horrorfilms zijn zoveel meer dan alleen 'enge films'.

In Nederland hoef je bij het Filmfonds niet met een horrorfilm aan te komen. In de VS is het juist het genre waar je als jonge filmmaker mee begint. Het is vaak goedkoper om te maken en heeft een gigantische afzetmarkt. Wereldwijd wordt horror namelijk niet alleen gekeken door een select gezelschap 'seriemoordenaars in de dop'. Naast pornofilms is het zelfs één van de meest lucratieve genres. De straight-to-dvd horror markt is enorm en de films die de bioscoop halen brengen altijd veel geld in het laatje.

Maar het zijn meer dan alleen de lage productie kosten en de hoge afzetmarkt die veel filmmakers aantrekken. Dit is namelijk het genre waar je jezelf echt in kan bewijzen. Je hebt vaak te kampen met een klein budget, een onbekende cast, een beperkt aantal locaties en een verhaal dat meestal niet bol staat van de diepgang. Met deze beperkte ingrediënten moet je als filmmaker de kijker boeien. Een horrorfilm maken is veel meer dan enkel gore smijten (hoewel dat wel verschrikkelijk leuk is om te doen). Je moet precies weten wat je wanneer laat zien. Te snel teveel en je bent je spanningsboog kwijt. Te weinig en je publiek zit te gapen. De film moet spannend zijn, van begin tot eind en dat is verschrikkelijk moeilijk. Veel goede regisseurs zoals Peter Jackson, Sam Raimi en James Cameron zijn in dit genre begonnen en het is dan ook niet verwonderlijk dat zij er enorm veel respect voor hebben.

Ook historisch moeten horrorfilms niet onderschat worden. Ze geven, meer dan welk genre dan ook, een prachtig tijdsbeeld weer. Ze laten exact zien wat er in die tijd en op die plek de grote angst was. Horror heeft als enige genre op IMDB een aparte afdeling en zelfs de Oscars brachten dit jaar een ode aan de horrorfilm. Zou horror dan toch langzaam de waardering krijgen die het verdient?

In Nederland zijn er gelukkig een hoop mensen die het genre wel op waarde kunnen schatten. Het is dan ook geweldig om elke keer weer op Nederhorror te lezen dat er op vaderlandse bodem nog de nodige horrorproducties, met heel veel liefde, gemaakt worden. Misschien wordt er ooit eens met net zoveel lof over het horrorgenre gesproken als over de andere genres, maar misschien zal dat wel nooit gebeuren. Hoe dan ook, wij blijven ze maken! Ach, ergens heeft het ook wel iets poëtisch om het ondergewaardeerde kindje te zijn waar niemand iets van verwacht maar dat ondertussen wel de wereld verovert!