AUTEURS EN FILMMAKERS KUNNEN EEN GOEDE TIJD HEBBEN SAMEN
Door Jack Lance

Vrij lang geleden, toen ik nog een tiener was, woonde en studeerde ik enkele jaren in het Schotse Aberdeen. Op een avond, tijdens een loeiende najaarsstorm, keek ik in mijn kleine kamer een keer wat langer naar mijn horloge en plotseling schoot een zinnetje door mijn hoofd: zolang zijn horloge tikt, tikt zijn hart.
Vreemd. Maar een idee voor een verhaal. Ik noemde het Tikken en het ging over twee mannen. Charles is een echte geluksvogel. Alles wat hij aanraakt verandert in goud. Rick daarentegen is een absolute loser. Dan komt Rick erachter dat Charles zijn geluk te danken heeft aan zijn oude, bekraste horloge. Het geeft hem letterlijk een goede tijd.
Er is alleen één valkuil. De geheimzinnige man van wie hij het horloge kreeg, heeft hem gewaarschuwd: zijn hart tikt, zolang dit horloge tikt. Vanzelfsprekend is het enige wat Rick wil, het horloge bemachtigen. Maar hij komt van een koude kermis thuis…
Twintig jaar na die stormachtige avond, stond ik een decemberochtend op een stervenskoude begraafplaats, om een klein bijrolletje (de priester) te spelen in de korte speelfilm Tikken.
Zo kan het gaan. De tijd tikt verder en kleine verhalen worden groot. Dit verhaal werd verfilmd, er werd een toneelvoorstelling van gemaakt en er werd een soundtrack bij gecomponeerd. Kijk op jacklance.nl voor meer details.
Ik heb van meer successen mogen genieten. Mijn boeken verschijnen sinds dit jaar bij gerespecteerde internationale uitgevers, en dat alles heb ik weten te bereiken zonder de hulp van magische horloges.
Als ik de recente gastcolumns lees op deze site, dan zie ik in de vaderlandse genrefilmwereld eigenlijk dezelfde bespiegelingen als waarover Nederlandse genreauteurs het hebben. We zijn allemaal op zoek naar méér erkenning en acceptatie, liefst van het brede publiek.
Dat is niet iets waarover je moet mijmeren; je moet er werk van maken. In die zin lijkt het mij een goed idee als horrorfilmmakers en horrorschrijvers elkaar eens wat vaker ontmoeten.
Want wanneer gebeurt dat eigenlijk? Ik kan me niet herinneren (het kan aan mij liggen) wanneer de laatste get-together was tussen genreauteurs en genrefilmmakers.
Er zijn overeenkomsten. Zonder twijfel zijn beide bloedgroepen eigenwijs. Maar het is ook zeker dat zowel de schrijvers als de filmmakers met alle geweld het beste horrorverhaal tot leven willen wekken, en daarvoor desnoods elke botte en bebloede bijl beet zullen pakken. Passie en eigenwijsheid heb ik in ruime mate ervaren in mijn contacten met Robin Peeters, de Limburgse cineast die verantwoordelijk is voor de productie van Tikken.
Ik ben eigenwijs genoeg om te durven zeggen dat ik een aantal Nederhorrorproducties heb gezien, waar ik aan het verhaal een en ander vond schorten. Alsof alle (toch minstens de meeste) energie is gestoken in het camerawerk, en niet in het onderliggende scenario.
Waarmee ik overigens niet wil beweren dat mijn Tikken er nu met kop en schouders bovenuit steekt, dat zou overdreven zijn.
Ik zou wél graag eens wat vaker willen bomen met filmmakers over horrorverhalen. Als auteur denk ik ideeën te hebben en filmmakers kunnen meesterlijk verbeelden.
Het zou me niet verbazen als auteurs en filmmakers elkaar weten te inspireren, met nieuwe en mooie films als resultaat. Wie neemt de handschoen op?

Samen maken we er een goede tijd van.